عصر قم - قدرت ملی ایران در دکترین نوین خود بازتابی از زوجیّت دو نام از اسماء مبارکهی الهی است، آنجا که میخوانیم: «یا مانع» و «یا دافع»؛ این دکترین، توازنی معنایی و راهبردی است میان «بازدارندگی وجودی» و «کنشگری فعال» که یکی امنیت میسازد و دیگری مسیر میگشاید.
به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، غنیسازی، تجلی صفت «یا مانع» است. این فناوری، حکم سپر استراتژیک را دارد. کارکرد آن، «منعِ» دشمن از اندیشیدن به ضربهی نهایی و فروپاشی نظاممند است. غنیسازی با ایجاد سدّ نفوذناپذیرِ «آستانه»، حریمی امن پدید میآورد تا استقلال کشور از گزند تهدیدات وجودی، مصون بماند. این قدرتِ نگهدارنده، بر پایهی جمهوری مؤمنین، زیربنای ثبات در ایران است.
در مقابل، تنگهی هرمز تجلی صفت «یا دافع» است. این موقعیت ژئوپلیتیک، شمشیر برندهای است که برای «دفعِ» فشارهای جاری، تحریمها و محاصرههای اقتصادی به کار میرود. اگر سپر، مانع از نابودی است، شمشیر، ابزارِ پس زدنِ موانعِ پیشرو و تحمیل هزینه بر حریف در میدان نبردِ روزمره است.
تألیف و زوجیت این دو اهرم دکترین جدیدی برای رشد ایران تمهید میکند. تلاقیِ «سپرِ مانع» و «شمشیرِ دافع»، ایران را از وضعیت بقای صرف خارج کرده، به مرحلهی «تمهید پیشرفت» میرساند.
در این دکترین، ایران با یک دست دشمن را از جسارت «منع» میکند و با دست دیگر، موانعِ توسعه و پیشرفت را «دفع» میکند؛ اینگونه، فضای تنفس استراتژیکی خلق میشود که در آن شکوفایی ملی، نه یک آرزو بلکه ضرورتی در دسترس است.
این دستاورد بزرگ، ثمرهی اندیشه و رویکرد مقاومتی ایران است؛ آنچه رهبر شهید هم تا پای جان برای اثبات آن، ایستاد و ایستاد و ایستاد، با مشتِ گرهکرده!
سعید اشیری