عصر قم - سفرهای پیاپی مقام‌های سازمان ملل متحد و طالبان به بامیان و وعده‌های آنان درباره بهبود وضعیت معیشتی و حقوق اساسی مردم، در حالی ادامه دارد که ساکنان این استان همچنان از ابتدایی‌ترین خدمات عمومی محروم‌اند و این دیدارها تاکنون دستاورد ملموسی برای آنان نداشته است.
به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ اخیراً مقام‌های دفتر هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) از استان بامیان، بزرگ‌ترین منطقه شیعه‌نشین افغانستان، بازدید کرده و با مقام‌های محلی و نمایندگان مردم درباره مسائل اجتماعی، اقتصادی و حقوق بشری گفت‌وگو کرده‌اند.
رباب فاطمه، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در امور افغانستان، روز دوشنبه (۱۱ آبان) به همراه هیئتی از دفتر یوناما به استان بامیان سفر کرد و با مقام‌های محلی و نمایندگان مردم این استان دیدار و درباره موضوعات اجتماعی و اقتصادی گفت‌وگو کرد.
رئیس یوناما در دیدار با استاندار بامیان گفت که نمایندگی سازمان ملل در افغانستان به ادامه همکاری‌های دوجانبه در زمینه‌های اقتصادی، بهبود وضعیت معیشتی مردم و تقویت فعالیت‌های بخش خصوصی در بامیان متعهد است.
این مقام سازمان ملل همچنین ضمن استقبال از تلاش‌های حکومت محلی برای مبارزه با کشت، قاچاق و مصرف مواد مخدر، از تداوم همکاری دفاتر این سازمان با هدف تشویق کشاورزان به استفاده از گزینه‌های جایگزین معیشتی اطمینان داد.
نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد همچنین وعده داد که برای جلب توجه و همکاری نهادهای بین‌المللی به‌منظور اجرای پروژه‌های نیمه‌تمام و توسعه‌ای و رسیدگی مؤثر به نیازهای مردم بامیان تلاش خواهد کرد.
این دومین سفر مقام‌های سازمان ملل متحد به استان بامیان در دو هفته اخیر است. اوایل هفته گذشته نیز جیانلوکا سیگاباتل، معاون بخش حقوق بشر یوناما به این استان سفر کرده و وضعیت حقوق بشری آن را بررسی کرده بود. در جریان این دیدار، استاندار بامیان اعلام کرد که حقوق اساسی مردم از اولویت‌های اصلی حکومت‌داری طالبان خواهد بود.
از سوی دیگر، استاندار بامیان در دیدار با رباب فاطمه تأکید کرد که رسیدگی به مشکلات و تأمین نیازهای اساسی مردم، تعهد و مسئولیت حکومت محلی است و خدمت‌رسانی و پاسخ‌گویی به مردم بیش از هر زمان دیگری مورد توجه قرار دارد.
انجام این سفرها به استان بامیان، به‌خودی‌خود برای مردم این منطقه اهمیت دارد؛ استانی که همچنان در انزوای جغرافیایی به سر می‌برد و بخش بزرگی از جمعیت آن در دل کوه‌ها و غارها، بدون دسترسی به ابتدایی‌ترین امکانات زندگی می‌کنند.
کمک‌هایی که به مناطق شیعه‌نشین نمی‌رسد
پس از بازگشت طالبان به قدرت، بیش از ۱۱ میلیارد دلار کمک با نظارت و مدیریت سازمان ملل متحد به مردم افغانستان اختصاص یافته است؛ کمکی که در نوع خود از بزرگ‌ترین حمایت‌های بین‌المللی از این کشور به شمار می‌رود. با این حال، طی پنج سال گذشته، نشانه‌ای از استفاده مؤثر از این کمک‌ها برای بهبود معیشت مردم، جاده‌سازی، ایجاد مراکز بهداشتی، اشتغال‌زایی و ارتقای رفاه عمومی در بامیان دیده نشده است.
استاندار بامیان که نماینده حکومت مرکزی طالبان در این استان است، با صراحت از حقوق اساسی مردم سخن می‌گوید؛ این در حالی است که ساکنان بامیان، بدون برخورداری از حداقل خدمات عمومی، مالیات‌های سنگینی به ادارات دولتی طالبان می‌پردازند. در چنین شرایطی، جوانان راه مهاجرت را در پیش می‌گیرند و بیماران برای درمان راهی کابل یا کشورهای همسایه می‌شوند. از سوی دیگر، بخش عمده‌ای از ساکنان روستاها نیز برای رسیدن به شهر بامیان ناچارند مسیرهای دشوار و خطرناک کوهستانی را طی کنند.
نکته قابل توجه این است که بسیاری از نمایندگان سازمان ملل متحد در افغانستان، در جریان سفرهای استانی خود به مناطق مختلف این کشور، از دستاوردهایی مانند ایجاد مراکز بهداشتی، ساخت سدهای آبی، تأمین انرژی برق یا اجرای دیگر پروژه‌های توسعه‌ای خبر می‌دهند؛ اقداماتی که دست‌کم تا حدودی می‌توانند به بهبود وضعیت معیشتی مردم کمک کنند. اما در بامیان، این سفرها عمدتاً به دیدارها و برنامه‌های تشریفاتی محدود می‌شود. این واقعیتی تلخ است که با گذشت سال‌ها و به‌ویژه در پی تحولات پنج سال اخیر، همچنان رنج‌آور باقی مانده است.
از سوی دیگر، سفرهای تشریفاتی مقام‌های طالبان به بامیان نیز در سال‌های گذشته صورت گرفته است. مقامات بلند پایه طالبان چون مولوی عبدالکبیر و سراج‌الدین حقانی در مقاطع مختلف به این استان سفر کرده و با برگزاری دیدارها و نشست‌های رسمی، از رسیدگی به مشکلات مردم و بهبود وضعیت زندگی آنان سخن گفته‌اند؛ اما این سفرها نیز دستاورد ملموس و ماندگاری برای ساکنان شیعه بامیان نداشته است. نه محرومیت‌های دیرینه این استان برطرف شده، نه زیرساخت‌های اساسی توسعه یافته و نه تغییر محسوسی در دسترسی مردم به خدمات بهداشتی، آموزشی و امکانات معیشتی ایجاد شده است.
با این اوصاف، می‌توان گفت دفاتر سازمان ملل متحد در افغانستان و همچنین مقام‌های طالبان در برابر مردم بامیان، بیش از آنکه رویکردی عملی و نتیجه‌محور داشته باشند، به دیپلماسی تبلیغاتی روی آورده‌اند. مردمی که نه‌تنها هیچ‌گاه حامی منازعه و خشونت نبوده‌اند و منطقه‌شان به محلی برای کشت و قاچاق مواد مخدر تبدیل نشده، بلکه همواره از صلح، اعتدال و افغانستانی باثبات حمایت کرده‌اند؛ موضوعی که بر همگان روشن است.
................
پایان پیام/