عصر قم - فارس /مراکش در یکی از دیدنیترین بازیهای مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، با نمایشی منظم و حسابشده، برزیل را تحت فشار قرار داد و ثابت کرد که کسب مقام چهارمی دوره قبل بیدلیل نبوده است.
نبرد جذاب برزیل و مراکش در ورزشگاه متلایف، تقابل دو فلسفه متفاوت فوتبال بود؛ برزیل کارلو آنچلوتی که در حال گذار به نسلی جدید است و مراکش محمد اوهبی که با ساختاری منظم و هویتی کاملاً مشخص وارد میدان شد. نتیجه ۱-۱ شاید از نظر عددی متعادل به نظر برسد، اما در بطن مسابقه شاهد یک جنگ تاکتیکی پیچیده بودیم که هر تیم در بخشی از بازی برتری خود را به رخ کشید.
سرمربی مراکش تیمش را با سیستمی انعطافپذیر به میدان فرستاد که در فاز مالکیت و دفاع دائماً تغییر شکل میداد. حضور ایوب بوعدی و نیل العیناوی در مرکز زمین، امکان کنترل ریتم مسابقه را برای شیرهای اطلس فراهم کرد.برنامه اصلی مراکش هدف قرار دادن فاصله میان کاسمیرو و برونو گیمارش بود؛ فضایی که به دلیل نقش آزاد لوکاس پاکتا در پشت مهاجم مرکزی، بارها در اختیار هافبکهای مراکش قرار گرفت.
بازار
براهیم دیاز با آزادی کامل میان خطوط حرکت میکرد و با پاسهای دقیق خود بارها ساختار دفاعی برزیل را به هم ریخت.ثمره این برتری در دقیقه ۲۱ به دست آمد؛ جایی که دیاز با یک پاس عمقی فوقالعاده، اسماعیل سایباری را صاحب موقعیت کرد و او با ضربهای چیپ آلیسون را مغلوب کرد تا مراکش مزد برتری تاکتیکی خود را بگیرد.با بسته شدن مسیرهای مرکزی، برزیل مجبور شد حملاتش را از کنارهها طراحی کند. تمرکز اصلی روی جناح چپ و همکاری وینیسیوس جونیور بود. اشرف حکیمی و الخنوس در دقایق ابتدایی موفق شده بودند ستاره برزیل را مهار کنند، اما استعداد فردی گاهی فراتر از هر ساختار دفاعی عمل میکند.
در دقیقه ۳۲، برونو گیمارش توپ را در میانه میدان قطع کرد و بلافاصله وینیسیوس را در موقعیتی ایدهآل قرار داد. وینگر برزیل با حرکتی انفجاری به داخل زد و با شوتی تماشایی توپ را به گوشه بالای دروازه بونو فرستاد تا بازی به تساوی کشیده شود.آنچلوتی با مشاهده مشکلات تیمش در مرکز زمین، دست به تصمیمی جسورانه زد. ورود فابینیو و دانیلو باعث شد برزیل ساختار خود را به 3-2-4-1 در زمان مالکیت تغییر دهد.دانیلو در کنار مارکینیوش و گابریل ماگالایش خط دفاع سه نفره را تشکیل داد و فابینیو در کنار گیمارش ثبات بیشتری به مرکز زمین بخشید.
نتیجه این تغییر، حذف فضاهایی بود که براهیم دیاز در نیمه نخست از آنها استفاده کرده بود. برزیل رفتهرفته کنترل مالکیت توپ را در اختیار گرفت و مراکش را به عقب راند، اما همچنان در خلق موقعیتهای واضح با مشکل مواجه بود. با آغاز نیم ساعت پایانی، مراکش به یک بلوک دفاعی فشرده 4-5-1 عقب نشست با این حال فاصله خطوط به حداقل رسید و دسترسی برزیل به مناطق خطرناک محدود شد.
عیسی دیوپ و ریاض نمایشی درخشان در قلب دفاع ارائه دادند و تقریباً تمام ارسالها و توپهای دوم را دفع کردند. در سوی مقابل، برزیل نیز اجازه ضدحملات خطرناک را نداد و بازی به تدریج به یک نبرد فرسایشی تبدیل شد.تعویضهای تدافعی مراکش و مدیریت هوشمندانه دقایق پایانی باعث شد تا شیرهای اطلس بدون آسیب از فشار برزیل عبور کنند. آخرین فرصت مهم بازی نیز توسط رافینیا خلق شد که بونو به راحتی آن را مهار کرد.