عصر قم - همزمان با فرارسیدن ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) حجتالاسلام مهدی پناهی با انتشار متنی با عنوان «سپاسگزاری و میثاقنامه به محضر سیدالشهدا علیهالسلام»، بر استمرار خدمت در مسیر ترویج فرهنگ عاشورا تأکید کرد.
به گزارش خبرنگار حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، همزمان با فرارسیدن ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و عاشورای محرمالحرام ۱۴۴۸ هجری قمری، حجتالاسلام مهدی پناهی با انتشار متنی با عنوان «سپاسگزاری و میثاقنامه به محضر سیدالشهدا علیهالسلام»، از توفیق خدمت در مجالس عزای حسینی قدردانی و بر استمرار خدمت در مسیر ترویج فرهنگ عاشورا تأکید کرد.
متن کامل به شرح ذیل است:
بسم الله الرحمن الرحیم
خدایا، تو را سپاس که دلِ ما را به نور محبت اهلبیت علیهمالسلام زنده کردی؛
خدایا، تو را شکر که ما را در شمارِ خادمانِ آستانِ حسینبنعلی علیهالسلام قرار دادی؛
خدایا، تو را شکر که از میان این همه بیکسی و بیپناهی، راهِ روضه و منبر و ذکر مصیبت را به روی ما گشودی؛
و تو را شکر که به بنده کمترین نیز توفیق دادی در موسم اندوه و عشق، بر منبر موعظه و روضهی محرم بنشینم و نامِ حسین علیهالسلام را بر زبان جاری کنم.
ای سید و سالار شهیدان،
ای کشتی نجاتِ امت،
ای چراغِ هدایتِ دلهای شکسته،
ما شیعیان و عزاداران واقعه کربلا، از تو سپاسگزاریم که ما را، با همهی کوتاهیها و آلودگیهایمان، از درِ خانهی خویش نراندی.
ما که نه حقِ بندگی را آنگونه که باید بهجا آوردیم و نه حرمتِ این درگاه را چنان که شایسته بود نگه داشتیم،
باز هم به لطفِ بیکرانت، به روضهها راه یافتیم،
به مجالست دعوت شدیم،
و در سایهی پرچمِ عزای تو، جرعهای از محبت و امید نوشیدیم.
آقا جان!
ما شرمندهایم؛
شرمنده از روزهایی که باید در خدمتِ نام تو میبودیم و نبودیم،
شرمنده از لحظههایی که باید دلها را به یاد تو زنده نگه میداشتیم و غفلت کردیم،
شرمنده از این همه فاصله میان آنچه هستیم و آنچه در شأنِ نوکریِ توست.
اما با همهی این شرمندگیها، دلِ ما هنوز به یک امید روشن است:
اینکه تو اهلِ کرم و وفایی،
و رسمِ خانهی تو، ردّ کردنِ درماندگان نیست.
ما امید داریم،
همانگونه که در دنیا با همهی گناهکاریمان دستِ ما را از آستانِ محبتت برنداشتی،
فردای قیامت نیز در آن روزِ سخت و هولناک،
ما را تنها نگذاری؛
شرمندگیِ ما را به کرمت بپوشانی؛
لرزشِ دلهای ما را به نگاهِ رحمتت آرام کنی؛
و دستِ افتادهی ما را، که جز به دامانِ شما چنگی نداشته، رها نکنی.
ای حسینِ مظلوم،
اگرچه ما در وفاداری کوتاه آمدیم،
اما دلِ ما هنوز در هوای تو میتپد؛
اگرچه در ادای حقِّ اهلبیت علیهمالسلام مقصر و بدهکاریم،
اما هنوز به بخششِ شما چشم دوختهایم؛
و هنوز باور داریم که خانهی شما، خانهی ناامیدی نیست.
پس امروز، در این محضرِ نورانی،
با دلی شکسته و چشمی اشکبار،
این چند سطر را نه فقط به عنوان تشکر،
بلکه به عنوان میثاقنامهای عاشقانه تقدیم می کنیم:
ای حسین علیهالسلام!
ما عهد میبندیم که تا جان در بدن داریم، نامِ تو را عزیز بداریم؛
تا توان داریم، در راهِ روضه و منبر و موعظهی تو قدم برداریم؛
تا نفس میکشیم، خادمِ مجلسِ تو بمانیم؛
و اگر لغزیدیم، باز به آستانِ تو بازگردیم.
میثاق میبندیم که دلِ خویش را از محبتِ تو خالی نکنیم،
و امیدِ شفاعتت را از کف ندهیم.
و از تو نیز، ای کریم بن کریم، میخواهیم که در دنیا و آخرت،
ما را به خودمان وانگذاری،
دستِ ما را بگیری،
و در روزی که همه از هم میگریزند،
تو پناهِ بیپناهان باشی.
السلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیهالسلام و رحمه الله و برکاته
عاشورای محرم الحرام ۱۴۴۸