او شب‌ها را به روایت مردم سپرده است؛ قصه جوانی که میدان رسانه را خالی نمی‌گذارد

عصر قم - چهارمحال و بختیاری -علی‌رضا مؤمنی هر شب، به‌صورت خودجوش و کاملاً فی‌سبیل‌الله، خودش را به اجتماعات شبانه شهرکرد می‌رساند. نه به‌عنوان تماشاگر، بلکه به‌عنوان جوانی که می‌خواهد روایتگر حضور مردم باشد.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در چهارمحال و بختیاری ، او شب‌ها را به روایت مردم سپرده است؛ قصه «علی‌رضا مؤمنی»، جوانی که میدان رسانه را خالی نمی‌گذارد.
روایت جوانی که می‌توانست پشت میز مطالعه و میان کتاب‌های پزشکی، شب‌هایش را سپری کند، اما هر شب دوربین و نگاه رسانه‌ای‌اش را به میان مردم می‌آورد تا حضورشان بی‌روایت نماند.
شب که از راه می‌رسد و چراغ میدان‌های شهر یکی پس از دیگری روشن می‌شوند، شهرکرد آرام‌آرام چهره دیگری به خود می‌گیرد. خیابان‌ها میزبان مردمی می‌شوند که هرکدام با انگیزه، احساس و باوری متفاوت، خودشان را به اجتماعات شبانه می‌رسانند. پرچم‌ها به حرکت درمی‌آیند، صداها در هم می‌پیچند و میدان‌ها به صحنه‌ای از حضور و همدلی مردم تبدیل می‌شوند.
اما در میان این جمعیت، جوانی هست که آمدنش به میدان، تنها برای حضور در کنار دیگران نیست؛ او آمده است تا این حضور را روایت کند.
نامش علی‌رضا مؤمنی است؛ جوانی بیست‌وچند ساله، دانشجوی پزشکی و از آن دست جوانانی که باور دارند مسئولیت انسان در برابر جامعه، همیشه در محدوده رشته تحصیلی، کلاس درس و تخصص دانشگاهی‌اش خلاصه نمی‌شود.
شاید در نگاه نخست، میان دنیای پزشکی و فعالیت رسانه‌ای ارتباط مستقیمی به ذهن نرسد؛ یکی با شناخت جسم انسان و دیگری با شناخت افکار عمومی و روایت واقعیت‌ها سروکار دارد. اما برای علی‌رضا، این دو دنیا در یک نقطه به هم می‌رسند: مسئولیت در برابر انسان و جامعه.
او می‌داند که در روزگار ما، میدان تقابل فقط خیابان‌ها و میدان‌های شهر نیست. بخش مهمی از آن در فضای رسانه شکل می‌گیرد؛ جایی که تصاویر، روایت‌ها، خبرها و محتواها می‌توانند افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهند. او به‌خوبی می‌داند که گاهی یک تصویر درست، یک روایت دقیق و یک محتوای به‌موقع، می‌تواند صدای جمعیتی باشد که شاید فرصت بازگو کردن قصه حضور خود را نداشته باشند.

همین شناخت، برای او به یک مسئولیت تبدیل شده است؛ مسئولیتی که نه از سر اجبار اداری است، نه برای دریافت عنوان و جایگاه، و نه به امید دیده شدن نام خودش.
علی‌رضا مؤمنی هر شب، به‌صورت خودجوش و کاملاً فی‌سبیل‌الله، خودش را به اجتماعات شبانه شهرکرد می‌رساند. نه به‌عنوان تماشاگر، بلکه به‌عنوان جوانی که می‌خواهد روایتگر حضور مردم باشد؛ حضور مردمی که شاید بسیاری از لحظات و جلوه‌های همراهی‌شان، اگر دوربین‌ها و روایتگران دغدغه‌مند نباشند، از نگاه دیگران پنهان بماند.
او می‌آید تا فقط تصویر نگیرد؛ می‌آید تا معنای تصویر را بفهمد.
در میان جمعیت قدم می‌زند، لحظه‌ها را دنبال می‌کند و تلاش می‌کند از زاویه‌ای به میدان نگاه کند که شاید در نگاه نخست از چشم بسیاری پنهان بماند. برای او، هر اجتماع فقط مجموعه‌ای از آدم‌ها در یک نقطه جغرافیایی نیست؛ هر چهره، هر حضور و هر قدم، بخشی از یک روایت بزرگ‌تر است.
روایت پدری که پس از یک روز کاری خودش را به میدان رسانده، جوانی که با شور و انگیزه در کنار دوستانش ایستاده، نوجوانی که با پرچم در دست، حضور را تجربه می‌کند و مردمی که فارغ از تفاوت سن، سلیقه و موقعیت اجتماعی، در یک نقطه کنار هم قرار گرفته‌اند.
شاید علی‌رضا در میان این جمعیت، خستگی را در چهره بعضی‌ها ببیند، شوق را در نگاه بعضی دیگر و امید را در حضور کسانی که هر شب به میدان بازمی‌گردند. همین جزئیات است که برای او ارزش روایت کردن دارد.
او خوب می‌داند که رسانه فقط انتشار چند تصویر و نوشتن چند جمله نیست. رسانه یعنی انتخاب زاویه درست، کشف لحظه‌های معنادار و انتقال حقیقت به مخاطبی که شاید خودش در آن میدان حضور نداشته باشد.
از همین رو، تلاش می‌کند اجتماعات شبانه شهرکرد را از قاب دوربین و دریچه رسانه به دیگران معرفی کند؛ تا آنچه در میدان اتفاق می‌افتد، در همان میدان باقی نماند و به حافظه جمعی مردم راه پیدا کند.
علی‌رضا می‌داند که اگر میدان خالی از روایت بماند، دیگران ممکن است روایت خودشان را جایگزین واقعیت کنند.
این همان نقطه‌ای است که دغدغه علمی و دانشجویی او با مسئولیت رسانه‌ای‌اش پیوند می‌خورد. جوانی که در مسیر تحصیل پزشکی قرار دارد و آینده حرفه‌ای خود را در این عرصه دنبال می‌کند، در کنار درس و دانشگاه، بخشی از توان و تخصص خود را به روایت یک اتفاق اجتماعی اختصاص داده است.
شاید برای بسیاری، شب هنگام زمان استراحت پس از یک روز پرمشغله باشد؛ زمانی برای فاصله گرفتن از هیاهوی شهر و پرداختن به کارهای شخصی. اما برای علی‌رضا، شب‌های شهرکرد فرصتی برای انجام رسالتی دیگر است؛ رسالتی که در آن نه نام و نشان مهم است و نه تشویق و تقدیر.
او می‌تواند در خانه بماند، به درس‌هایش برسد و فعالیت رسانه‌ای را به زمان دیگری موکول کند؛ اما انتخابش چیز دیگری است. هر شب، دوباره به میان مردم می‌آید تا سهم خودش را از مسئولیت اجتماعی ادا کند.
شاید کسی نداند پشت هر تصویر منتشرشده، چه میزان دقت، پیگیری و دغدغه وجود دارد. شاید مخاطبی که ویدئویی از اجتماع شبانه مردم را در تلفن همراهش تماشا می‌کند، نداند ثبت و روایت آن لحظه حاصل حضور جوانی است که می‌توانست در همان ساعت مشغول مطالعه باشد.

اما همین دیده نشدن‌ها، بخشی از زیبایی این روایت است.
در روزگاری که گاهی فعالیت در فضای مجازی با تعداد دنبال‌کننده‌ها، میزان بازدید و شهرت سنجیده می‌شود، علی‌رضا مؤمنی معنای دیگری از کار رسانه‌ای را دنبال می‌کند؛ رسانه‌ای که قرار است خادم مردم باشد، نه وسیله‌ای برای مطرح کردن خود.
او دوربین و مهارت رسانه‌ای‌اش را به خدمت روایت مردم درآورده است. در این مسیر، شاید خودش کمتر دیده شود، اما تلاش می‌کند دیگران، حضور و نقش مردم را ببینند.
و این شاید زیباترین بخش قصه او باشد؛ جوانی که پشت دوربین می‌ایستد تا مردم در قاب دیده شوند.
البته قصه علی‌رضا فقط قصه یک جوان فعال رسانه‌ای نیست؛ قصه نسلی است که می‌خواهد میان تخصص و تعهد، میان دانشگاه و جامعه و میان دانستن و عمل کردن فاصله‌ای باقی نگذارد.
نسلی که باور دارد مسئولیت‌پذیری را نمی‌توان به ساعات اداری، محیط دانشگاه یا چارچوب یک شغل محدود کرد. هرکس باید از توانایی و تخصص خودش برای خدمت به جامعه بهره بگیرد؛ یکی با دانش پزشکی، دیگری با قلم، یکی با فعالیت فرهنگی و دیگری با دوربین و هنر روایتگری.
علی‌رضا مؤمنی هم مسیر خودش را پیدا کرده است؛ مسیری که از دانشگاه آغاز می‌شود، به میدان‌های شهرکرد می‌رسد و از دریچه رسانه به خانه‌های مردم راه پیدا می‌کند.
شاید سال‌ها بعد، وقتی تصاویر این شب‌ها دوباره مرور شوند، بسیاری از چهره‌ها، صداها و لحظه‌ها در قاب تاریخ باقی مانده باشند. شاید نسل‌های بعد بخواهند بدانند مردم این شهر در آن شب‌ها کجا بودند، چه می‌کردند و چگونه کنار یکدیگر ایستادند.
آن روز، ارزش کار جوانانی مانند علی‌رضا بیشتر آشکار خواهد شد؛ جوانانی که نخواستند لحظه‌های حضور مردم بی‌ثبت و بی‌روایت بماند.
او شاید خودش را یک دانشجوی پزشکی بداند که علاقه و توانایی رسانه‌ای‌اش را در خدمت یک دغدغه اجتماعی قرار داده است؛ اما در واقع، روایت او تصویری از مسئولیت‌پذیری یک نسل است.
نسلی که می‌داند جنگ امروز، فقط جنگ ابزارها و تجهیزات نیست؛ جنگ روایت‌ها، تصویرها و افکار است. نسلی که فهمیده است در چنین میدانی، بی‌تفاوت ماندن هم می‌تواند به معنای واگذار کردن میدان باشد.
و حالا هر شب، در میان هیاهوی میدان‌های شهرکرد، جوانی ایستاده است که شاید کمتر کسی درباره خودش چیزی بداند؛ اما او تلاش می‌کند قصه دیگران را به گوش همه برساند.
علی‌رضا مؤمنی؛ دانشجوی پزشکی در روز و راوی حضور مردم در شب. جوانی که به‌جای تماشای میدان از پشت پنجره، دوربینش را برداشته و به دل میدان آمده است؛ نه برای آنکه خودش قهرمان روایت باشد، بلکه برای آنکه قهرمانان واقعی این شب‌ها، یعنی مردم، از قاب روایت جا نمانند.
گاهی بزرگ‌ترین خدمت یک رسانه‌گر این نیست که خودش دیده شود؛ این است که کاری کند هیچ حضور ارزشمندی از چشم تاریخ پنهان نماند.
سجاد محمدی فارسانی