عصر قم - در یادداشتی تحلیلی هشدار داده شد که جریان‌های فعال با رویکرد قومیتی در تبریز،در پی اشاعه «گفتمان قومی» در مقابل گفتمان ملی و تهدید وحدت ملی‌اند؛تحلیلی که ریشه طرح فروپاشی کشورهایی مانند اتحاد شوروی و یوگسلاوی را در همین مهندسی اجتماعی قومیتی می‌داند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، در یادداشتی تحلیلی که اخیراً منتشر شده است، به بررسی ابعاد پیچیده و مخاطرات «مهندسی اجتماعی با رویکرد قومیتی» پرداخته و با یادآوری سرنوشت تلخ کشورهایی همچون اتحاد جماهیر شوروی و یوگسلاوی، هشدار داده شده است که این نوع مهندسی، حتی اگر با اهداف ظاهراً مثبت طراحی شده باشد، در نهایت می‌تواند به فاجعه تجزیه و فروپاشی ملی منجر شود.
در این یادداشت با انتقاد از تحرکات اخیر برخی رسانه‌های محلی، صفحات مجازی و قالب‌های هنری همچون تئاتر و موسیقی در تبریز، تصریح شده است: مدتی است اقداماتی با رویکرد افراطی قومیتی و با بهره‌گیری از امکانات دولتی و عمومی در حال انجام است که هدف اصلی آن، تضعیف ارکان وحدت ملی و هویت اصیل ایرانی-اسلامی است.
نویسنده در تشریح ویژگی‌های این جریان تفرقه‌افکن، به «زبان‌گرایی قومیتی» به عنوان یکی از ابزارهای اصلی دشمن اشاره کرده و افزوده است: این جریان با معرفی زبان فارسی که از عناصر هویت‌بخش تمامی ایرانیان است به عنوان «زبان بیگانه»، در پی ایجاد شکاف فرهنگی است. همچنین پروژه «تحصیل به زبان قومی» ابزاری برای مرزبندی فکری و تقسیم ملت واحد دانسته شده و یادآور شده است که در نظام آموزشی ایران در طول تاریخ، «مسئله تحصیل به زبان مادری» مطرح نبوده است؛ اما پان‌ترکیسم در حالی این موضوع را به «مسئله» تبدیل می‌کند که در کشورهای همسایه همچون ترکیه و جمهوری آذربایجان، علیرغم وجود اقوام و اقلیت‌های متعدد، نظام آموزشی تنها بر یک زبان متمرکز است و اقلیت‌ها هرگز از امکانات رسانه‌ای، مطبوعاتی و انتشاراتی مشابه آنچه در ایران فراهم است، بهره‌مند نیستند.
در بخش دیگری از این یادداشت به نفوذ جریان‌های وابسته در فضای رسانه‌ای استان اشاره و خاطرنشان شده است: انعکاس تبلیغی مواضع سران برخی دولت‌های همجوار در قالب آگهی، دفاع از منافع دولت صهیونیستی باکو در حوزه فرهنگی و سیاسی و «سفیدشویی» روابط استراتژیک دولت باکو با رژیم اشغالگر قدس با دلایلی پوچ مانند نیاز تسلیحاتی، از دیگر شگردهای این جریان است.
حتی در مواردی وقاحت را به جایی رسانده‌اند که سلب حق تحصیل از دانش‌آموزان محجبه توسط دیکتاتور باکو را با ادعای واهی محرومیت از تحصیل به زبان مادری در ایران توجیه و مقایسه می‌کنند.
به گفته نویسنده این یادداشت، هجمه سازمان‌یافته علیه «هویت ایرانی و تفکر ایران‌گرایی» در جریان است و مدافعان هویت و تفکر ایرانی و زبان فارسی همواره هدف ترور رسانه‌ای این جریان قرار می‌گیرند و به جریان موسوم به «ایرانشهری» نسبت داده می‌شوند.
حتی در موضوعات تاریخی مانند اطلاق نام تاریخی ایرانی بر دریای شمال ایران، این جریان با ادعاهای سخیف به مخالفت برمی‌خیزد؛ در حالی که «خزر» نام قومی یهودی و ترک‌زبان بوده که با هجوم به ایران، اهالی شمالی و قفقازی ایران به‌ویژه آذربایجانی‌ها را قتل عام کرده‌اند.
در ادامه تأکید شده است: برای کارشناس خبره، شناخت پشت‌پرده این جریان ضد وحدت و هویت ملی کار دشواری نیست. تلاش برای جذب مخاطب از قشر خاکستری و کنترل و مشغول‌سازی گرایش‌ها از طریق مهندسی اجتماعی، نتیجه‌ای جز تحریکات قومی، ضریب‌دادن به تفکر قومیتی، کاهش حساسیت جامعه نسبت به تفکرات بیگانه‌گرا و ضد میهنی(پان‌ترکیسم) و ایجاد تقابل و تفرقه در میان اقوام (فارس-ترک، ترک-کرد و…) و کشاندن مطالبات قومیتی ضد وحدت به میان جریان مدافع نظام نخواهد داشت.
یادداشت در پایان هشدار داده است: اگر مهندسی اجتماعی و رسانه‌ای به جایی بینجامد که در تبریز، هنر تئاتر به ابزار تبلیغ قوم‌گرایی تبدیل شود، جشنواره موسیقی بر مبنای تفکر قومی و با نگاه به باکو طراحی گردد و یا ورزش به عرصه ترویج پیام‌های قومیتی بدل شود و شعارهای قومیتی به‌طور مداوم در آن طنین‌افکن باشد و احساس و اندیشه «دیگر بودن» در میان یک قوم تقویت گردد، این مهندسی اجتماعی در واقع «مهندسی قومیتی» است که به اشاعه «گفتمان قومی» در مقابل گفتمان ملی (اسلامی، شیعی و انقلابی) می‌انجامد و وحدت ملی را در مخاطره جدی قرار می‌دهد.
نویسنده: وحید نستوهی