نامه‌های نهج‌البلاغه ۴۱؛ هشداری برای اختلاسگران!

عصر قم - نامه ۴۱ نهج‌البلاغه، نامه‌ای از امام علی(ع) خطاب به یکی از نزدیکان و مدیران ارشد حکومت است که مرتکب خیانت در امانت و برداشت از اموال بیت‌المال شده بود. هشدارهای مطرح‌شده در این نامه، تنها به مخاطب آن محدود نمی‌شود؛ بلکه می‌تواند هشداری برای هر کسی باشد که در یک حکومت اسلامی، در حفظ اموال بیت‌المال مسلمین کوتاهی کند یا آنها را برای منافع شخصی خود مورد سوءاستفاده و اختلاس قرار دهد.

خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: نامه ۴۱ نهج‌البلاغه، نامه‌ای خطاب به یکی از کارگزاران حکومتی است که حضرت در آن، او را با عباراتی مانند «أَشْرَکْتُکَ فِی أَمَانَتِی، وَجَعَلْتُکَ شِعَارِی وَبِطَانَتِی وَلَمْ یَکُنْ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِی أَوْثَقَ مِنْکَ فِی نَفْسِی لِمُوَاسَاتِی وَ مُوَازَرَتِی وَ أَدَاءِ الاْمَانَهِ إِلَیَّ»؛ یعنی «شریک در حاکمیت، محرم اسرار حکومتی و مطمئن‌ترین خویشاوند در امر حکومت» معرفی می‌کند.
اگرچه در میان برخی از تاریخ‌نگاران و شارحان نهج‌البلاغه، درباره اینکه این فرد کدام‌یک از شخصیت‌های تاریخی بوده است، اختلاف نظر وجود دارد و گروهی او را شخصیت برجسته‌ای مانند «عبدالله بن عباس» می‌دانند و گروهی نیز این دیدگاه را نمی‌پذیرند، اما آنچه در این نامه اهمیت بیشتری دارد، فراتر از این مباحث تاریخی است؛ هشدارها و تهدیدهای امام علی(ع) نسبت به اختلاسگران و متجاوزان به بیت‌المال در طول تاریخ. سخنان حضرت می‌تواند هشداری برای افرادی باشد که مورد اعتماد نظام اسلامی قرار گرفته‌اند، اما به هر دلیلی از این اعتماد سوءاستفاده می‌کنند.
امام علی(ع) در ادامه خطاب به این فرد می‌فرمایند:
«کَأَنَّکَ لاَ أَبَا لِغَیْرِکَ! حَدَرْتَ إِلَی أَهْلِکَ تُرَاثَکَ مِنْ أَبِیکَ وَ أُمِّکَ. أَمَا تُؤْمِنُ بِالْمَعَادِ؟ أَوَ مَا تَخَافُ نِقَاشَ الْحِسَابِ، أَیُّهَا الْمَعْدُودُ ـ کَانَ ـ عِنْدَنَا مِنْ أُولِی الاْلْبَابِ، کَیْفَ تُسِیغُ شَرَاباً وَ طَعَاماً وَ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّکَ تَأْکُلُ حَرَاماً، وَ تَشْرَبُ حَرَاماً.»
«دشمنت بی‌پدر باد! انگار میراث رسیده از پدر و مادرت را به جانب خانواده‌ات بردی. سبحان‌الله! آیا به قیامت ایمان نداری و از حسابرسی خدا نمی‌ترسی؟! ای کسی که نزد ما از خردمندان شمرده می‌شدی، چگونه خوردن و آشامیدن این مال را بر خود گوارا می‌دانی، در حالی که می‌دانی حرام می‌خوری و حرام می‌آشامی؟!»
این هشدار امام علی(ع) تنها متوجه مدیران و مسئولان ارشد نیست؛ بلکه هر کسی، از کارمند جزء یک اداره تا مسئولان ارشد، باید مراقب رفتار خود باشد تا مبادا، حتی به میزان اندک، مرتکب اقدامی شود که او را در معرض این سخنان و هشدارهای امیرالمؤمنین(ع) قرار دهد.
امام علی(ع) در ادامه این نامه، از او می‌خواهند مال اختلاس‌شده را بازگرداند و می‌فرمایند: «فَاتَّقِ اللهَ وَ ارْدُدْ إِلَی هؤُلاَءِ الْقَوْمِ أَمْوَالَهُمْ»؛ «از خدا پروا کن و اموال این قوم را به آنان بازگردان.»
حضرت در ادامه، مقتدرانه هشدار می‌دهند که اگر این کار را انجام ندهد، با او برخورد خواهند کرد: «فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ ثُمَّ أَمْکَنَنِی اللهُ مِنْکَ، لاَعْذِرَنَّ إِلَی اللهِ فِیکَ، وَ لاَضْرِبَنَّکَ بِسَیْفِی، الَّذِی مَا ضَرَبْتُ بِهِ أَحَداً إِلاَّ دَخَلَ النَّارَ!» ؛ «اگر این اموال را بازنگردانی، آن‌گاه اگر خداوند مرا بر تو مسلط کند، چنان تو را مجازات خواهم کرد که نزد خدا عذری نداشته باشم و با شمشیرم گردنت را بزنم؛ همان شمشیری که احدی را با آن نزدم، مگر اینکه وارد جهنم شد.»
ایشان در ادامه تأکید می‌کنند که اگر فرزندان و نزدیکان خود حضرت نیز مرتکب چنین فسادی می‌شدند، با آنان نیز به همین شکل برخورد می‌کردند.
آخرین هشدار امام علی(ع) به این فرد نیز یادآوری قیامت و روز محاسبه اعمال است؛ روزی که هیچ مال و قدرتی نمی‌تواند انسان را از پیامد اعمالش نجات دهد:
«فَضَحِّ رُوَیْداً، فَکَأَنَّکَ قَدْ بَلَغْتَ الْمَدَی وَ دُفِنْتَ تَحْتَ الثَّرَی وَ عُرِضَتْ عَلَیْکَ أَعْمَالُکَ، بِالْمَحَلِّ الَّذِی یُنَادِی الظَّالِمُ فِیهِ بِالْحَسْرَهِ»
«در این غارتگری آهسته بران، که گویی به مرگ رسیده‌ای و زیر خاک دفن شده‌ای و اعمالت بر تو عرضه شده است؛ آن هم در جایی که ستمکار از روی حسرت فریاد برمی‌آورد.»
سید علی اصغر حسینی/ خبرگزاری ابنا
___
پایان پیام