عصر قم - حجت الاسلام مهدی طائب هشدار داد که بقای توافق با آمریکا، در گرو پایبندی فوری به بند اول یعنی عقبنشینی رژیم صهیونی از لبنان است. وی تأکید کرد هرگونه تخلف، پاسخی جز بستن فوری تنگههرمز ندارد و این تنها راه جلوگیری از سقوط کوه خطر بر سر ملت ایران است.
به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، حجت الاسلام والمسلمین حاج مهدی طائب، استاد دروس خارج فقه حوزه علمیه قم و رئیس قرارگاه راهبری عمار، امروز با صدور بیانیه ای با انتقاد از هرگونه خوشبینی به آمریکا، هشدار داد که توافق اخیر تنها زمانی ارزشمند است که با ضمانت عملی و واکنش فوری به نقض عهد همراه باشد و تاکید کرد: «وظیفه میدان ها مطالبه صد درصدی مفاد قرار داد است که اولین آن مساله لبنان است و امروز نه فردا، اگر رژیم اشغالگر آتش را قطع نکرد و بی درنگ مناطق را تخلیه نکرد، باید و حتما و بدون درنگ تنگه را بست».
وی با اشاره به آغاز مرحله اجرای توافق، محمدباقر قالیباف را به عنوان رئیس تیم مذاکره کننده در معرض یک «آزمون الهی» توصیف و تأکید کرد «برادر عزیزمان آقای قالیباف به عنوان رئیس تیم مذاکره، بیش از همه امروز مورد آزمون الهی است که آیا به آنچه با قوت در سخنانش بیان می کرد، در عمل پایبند است و سرداری خود را ثابت می کند و در اولین گام با بستن تنگه، صداقت شعام در تعهد به حفظ حقوق را ثابت می کند و یا ...».
متن کامل این بیانیه بدین شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم
قال الله تعالی: «وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّهٌ وَظَنُّوا أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُوا مَا آتَیْنَاکُمْ بِقُوَّهٍ وَاذْکُرُوا مَا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ» (اعراف 171) و آن هنگام که کوه را از ریشه درآورده همانند سایه بانی بالای سرشان آوردیم به گونه ای که باورشان این بود که کوه بر آنها سقوط خواهد کرد؛ در این حال این پیام را به آنها دادیم که آنچه در کتاب بر شما به عنوان وظیفه و دستورات نازل شده با قوت بگیرید و دائما آن را یاد آوری کنید تا شاید پرهیزکار شوید.
پیام رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله آقای سید مجتبی خامنه ای حفظه الله گویا ترجمه مانندی از این آیه شریفه است که وظیفه سنگینی بر دوش ملت ایران قرار می دهد.
تردیدی نیست آنچه بین ایران و آمریکا به عنوان مذاکرات و در نهایت به عنوان قرارداد و معاهده طرفینی امضا شد، تحت اشراف و اطلاع ایشان بود و آن را رهبری می کردند؛ چرا که ایشان رهبری منزوی و نا آشنا و یا بی خبر نبودند.
اصل اولی برای ایشان ناشی از تمامی تعالیم انبیا و اولیای دین، همان سخن امام راحل است که آمریکا شیطان بزرگ است و از او جز مکر و حیله بر نمی آید و ما موظف به شکستن همین شیطان و عبور از مکر و حیله و تزویر او هستیم. این اصل اساسی است که قرآن می فرماید «إِنَّهُمْ لَا أَیْمَانَ لَهُمْ». بنا بر این اگر بر اساس مبارزه با این موجود نابکار نبرد تا رفع کل فتنه است، اما اگر در ادامه و به در خواست این دشمن تقاضای آتش بس و گفتگو شد، پذیرش پیشنهاد او دو صورت دارد:
1 - بر اساس امید به او رفاقت و صلح وآشتی او و اینکه کنار آمدن با او و تن دادن به خواسته هایش مشکل ما را حل خواهد کرد و او دیگر دست از دشمنی با ما بر داشته، در کنار یکدیگر آسوده زندگی می کنیم.
2 - به دلیل دست برتری که در میدان نبرد یافته ایم و به این نتیجه رسیده ایم که می توانیم ضمن جلوگیری از ورود خسارات بیشتر بر نفوس و امکانات، دشمن را وادار به عقب نشینی و شکست نماییم و در قرارداد، او را به اقداماتی متعدد و وادار نماییم که اگر انجام دهد، متضرر شده، خلاف استکبار او است و اگر انجام ندهد، زمینه سقوط و کاستن قدرت او در مقابله با حق است.
آنچه از بیانیه رهبر معظم انقلاب استفاده می شود این است که رهبر انقلاب از آغاز آتش بس بر شروع و ادامه و امضا نظارت دارند که مذاکرات از نوع اول نباشد؛ چرا که هم خلاف شرع و هم خلاف عقل و عقلا و هم غلط بودن آن به تجربه نه یکبار که بارها ثابت شده است. ایشان در متن بیانیه می فرمایند از باب تعهدی که رئیس جمهور محترم به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت دادند و تصریح به قبول مسؤولیت آن نمودند، اجازه آن را صادر نمودم؛ بلکه اگر قرار بر تداوم حرکت از نوع گفتگو باشد، باید از نوع دوم باشد که نه خلاف شرع است و نه خلاف عقل. اما تداوم حرکت بر اساس آن استحکام رای، ثبات قدم و بقای بر عهد نیاز دارد.
آنچه از قرار داد به عنوان چهارده بند آمده، در مجموع قرار دادی است از نوع دوم، که اگر دشمن به آن عمل کند، بساط او از منطقه جمع خواهد شد و دنیا با نقشه ای جدید مواجه می شود که کشور امام زمانی بر آن مسیطر است و اگر عمل نکند راه برای جمهوری اسلامی در مبارزه با این شیطان بازتر می شود و بیداری بیش از پیش ملت ها را موجب می شود. بنا بر این اکنون و پس از تایید مشروط رهبر معظم انقلاب، ما هستیم و میدان نبرد با شرایط جدید.
آنچه در این قرار داد آمده عمل گام به گام است؛ یعنی اگر هر یک را در زمان مقرر انجام ندهد، اقدام ایران متوقف می شود.
توقف اقدام ایران یعنی بازگشت به اقدامی که دشمن را مجبور به امضای قرارداد کرد؛ یعنی بستن تنگه و گرفتن گلوی او که بالاخره دشمن اقرار کرد که اگر تنگه باز نشود تا دو هفته دیگر در آمریکا فاجعه رخ خواهد داد و معلوم شد در نبرد اراده ها، ملت ایران به نصرت الهی دست برتر را دارد.
اکنون کوهی از خطر بالای سر ملت ایران است؛ یعنی عدم پایبندی آمریکا به تعهدش و بهره بردن از این قرار داد که اگر عمل نکند و ما در برابر بی عملی او، مانند برجام باشیم، این کوه که بر سر ما سایه افکنده، بر ما سقوط خواهد کرد که ممکن است حاصل آن تعویض ما با قومی دیگر باشد که خداوند فرمود «إِلَّا تَنفِرُوا یُعَذِّبْکُمْ عَذَابًا أَلِیمًا وَیَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَیْرَکُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَیْئًا»؛ اگر برای راه خدا حرکت نکنید و عقب نشینی و پذیرش خواری و خفت را پیشه کنید، شما را عذاب دردناک خواهد نمود و قومی دیگر برای ماموریت خود، بجای شما خواهد آورد، آنگاه مانند شما نخواهند بود.
و اگر محکم ایستادیم و به مقتضای پیمان عمل کردیم که عهد ما این است، اگر عمل نکرد به وضعیت سابق بر گردیم و به عبارت دیگر باز کردن تنگه مشروط است به اموری، که اولین آن پایان نبرد در لبنان و عقب نشینی رژیم اشغالگر از سرزمین های اشغالی.
این بند، زمان ندارد؛ یعنی فوری است. از این رو اگر عمل کرد، دشمن با نوشته دچار شکست شده و اگر عمل نکرد، بدون فاصله باید تنگه بسته شود. اینجا گرانیگاه دو نوع نگاه و قرارداد است.
بر این اساس قسمت دوم آیه اکنون راه نجات از قسمت اول است؛ یعنی دشمن مانند کوهی که مصمم است بر سر ما فرود آید و ما را نابود سازد. وقتی نتوانست از طریق جنگ خود را بر ما تحمیل کند؛ به دنبال رها شدن از پیامدهای نبرد و بازسازی خود جهت حفظ بقای در منطقه و تحمیل خود بر ما و اراده ما است، اما به دلیل فشار وارده بر او ناشی از دفاع جانانه میدان نبرد و حضور بی باکانه مردم در میادین و بستن مقتدرانه تنگه هرمز و در نتیجه قطع شاهرگ اقتصادی او به التماس مذاکره و انعقاد قرار داد شده و شروطی را پذیرفته که اگر عملی شود نتیجه اش اخراج او از منطقه است و معلوم است که به دنبال رفع مشکل است، بدون اینکه به شروط عمل کند.
اینجا امتحان تفاوت دو نوع قرار داد است. اگر به محتوای آن پایبند بودیم و به طور دقیق عمل کردیم، همان رخ می دهد که رهبر انقلاب فرمودند که نصر خداوند بر ما نازل می شود و اگر عمل نکردیم کوه بر ما فرود خواهد آمد و کسی جز خودمان مقصر نخواهد بود.
امروز اولین گام است که مرز خدمت و خیانت را مشخص می سازد.
اولین بند، پایان نبرد و عقب رفتن دشمن صهیونیستی از مناطق اشغالی پس از نبرد با ایران است و در بیان رئیس تیم مذاکره و نیز وزیر امور خارجه نیز بسیار بر آن تاکید شد و نشان قوت و قدرت و حرکت گفتگوها در راستای اصول بود. اگر رفتند، نشان می دهد قوت و قدرت در قرارداد نمایان شده و بقیه نیز نقد شدنی است و تنها وعده ای تو خالی نیست. اما اگر عمل نکردند و ما چشم بستیم و کماکان به قرار داد عمل کردیم، یعنی تنگه را کماکان بازنگه داشتیم، این همان عدول از عهد و رها سازی کتاب است که یقین بدانیم نتیجه آن، رها شدن کوه بر سر ما است.
برادر عزیزمان آقای قالیباف به عنوان رئیس تیم مذاکره، بیش از همه امروز مورد آزمون الهی است که آیا به آنچه با قوت در سخنانش بیان می کرد، در عمل پایبند است و سرداری خود را ثابت می کند و در اولین گام با بستن تنگه، صداقت شعام در تعهد به حفظ حقوق را ثابت می کند و یا ...
و در طرفی دیگر امروز وظیفه میدان ها مطالبه صد درصدی مفاد قرار داد است که اولین آن مساله لبنان است و امروز نه فردا، اگر رژیم اشغالگر آتش را قطع نکرد و بی درنگ مناطق را تخلیه نکرد، باید و حتما و بدون درنگ تنگه را بست.
اینکه با سرعت گفتیم شصت روز باز است، اگر چه بیانش برای اذهان عمومی بین الملل مناسب است، اما بقای بر آن با باقی ماندن رژیم اشغالگر در مناطق اشغالی، پیامی حاوی عقب نشینی و خروج از تعهدی که به رهبر معظم انقلاب از سوی مجموعه شعام اعم از رئیس آن و رئیس تیم مذاکره و یا سایر اعضا اعم از نظامی و غیر نظامی داده شده است.
باید توجه داشت که به دلیل بصیرت بالایی که در طول سالیان انقلاب عموما و نبرد چهل روزه و ایام پس از آن خصوصا در ملت ما و بلکه ملت های دنیا حاصل شده، باید از گفته هایی که با میدان عمل منطبق نیست به شدت پرهیز شود. زمان اینکه اگر چنین کند چنان می کنیم گذشته است.
بلکه در اطلاعیه باید گفت: چنین کرد، چنان کردیم. در لبنان نقض عهد کرد، تنگه را بستیم و ...
و السلام
ارادتمند و ملتمس دعا
مهدی طائب